Gentrified Brooklyn

Kuzey Brooklyn artık böyle tiplerin fink attığı bir yer.

Zamanın ağır işçilerinin kaldığı, Manhattan'a ulaşmak için ömürlerini harcayan göçmenlerin yaşadığı Brooklyn artık dar paça pantul, slim fit flannel, corduroy vest giyen, kafada ironic şapkayla gezen kıllı tiplemelerin organik tarımla, rooftop garden'larla, ince teker vitessiz bisikletle nakliyatçıların delik deşik ettiği Brooklyn sokaklarında dolaşırken vakit öldürdüğü bir yer olmuş. Klasik anlamda amerikan hayat tarzının sonu diyebiliriz. Babyboomer'ların tırnaklarıyla şekillendirdiği hardcore amerika Manhattan'da sarılan dürüme burun kıvıran locavore'ların bağa çerçeve gözlüklerinden ne kadar sıkıcı görünüyorsa artık yirmili yaşlarda olup da işsizlikten kafayı tırlatmış herkes sanatçı olmuş, writers block yaşıyor. Amerikalıların sanat üretemediğini söylerler, hakikaten Chelsea'de galeri gezmeye çıktığınızda bunu bizzat farkedersiniz. Yirmili yaşlardaki bunalımlı tipler bunu değiştirebilir mi? Williamsburg bebeleri sıkıntıdan patlarken doğru dürüst bir sanat akımı oluşturabilecekler mi göreceğiz.

If We Must Die

Harlem rönesansını okurken karşıma çıkan taş gibi bir şiir. Claude McKay tarafından yazılmış. Kayıt düşülsün diye buraya alıntılıyorum.

If We Must Die

If we must die—let it not be like hogs 
Hunted and penned in an inglorious spot, 
While round us bark the mad and hungry dogs, 
Making their mock at our accursed lot. 
If we must die—oh, let us nobly die, 
So that our precious blood may not be shed 
In vain; then even the monsters we defy 
Shall be constrained to honor us though dead! 
Oh, Kinsmen! We must meet the common foe; 
Though far outnumbered, let us show us brave, 
And for their thousand blows deal one deathblow! 
What though before us lies the open grave? 
Like men we'll face the murderous, cowardly pack, 
Pressed to the wall, dying, but fighting back!